Νέα επιστημονική μελέτη αποκαλύπτει ότι ο παγετώνας Thwaites στην Ανταρκτική ενδέχεται να συμβάλει στην άνοδο της στάθμης των θαλασσών κατά 1,2 ίντσες έως το 2100, διπλάσια από τις προηγούμενες εκτιμήσεις
Ο μεγαλύτερος σε πλάτος παγετώνας του πλανήτη λιώνει με πολύ πιο επιθετικό ρυθμό από εκείνον που προέβλεπαν τα προηγούμενα επιστημονικά μοντέλα, γεγονός που ενδέχεται να διπλασιάσει τη συμβολή του στην άνοδο της παγκόσμιας στάθμης των θαλασσών έως το τέλος του αιώνα.
Σύμφωνα με νέα έρευνα ομάδας παγετωνολόγων, ο παγετώνας Thwaites στη Δυτική Ανταρκτική, γνωστός και ως «παγετώνας της Αποκάλυψης» (Doomsday Glacier), αποτελεί έναν από τους μεγαλύτερους αστάθμητους παράγοντες στις προβλέψεις για τη μελλοντική άνοδο της στάθμης των ωκεανών.
Η ονομασία του συνδέεται με τις δυνητικά καταστροφικές συνέπειες που θα είχε η κατάρρευσή του. Πρόκειται για έναν παγετώνα με έκταση συγκρίσιμη με εκείνη της Florida, ο οποίος βρίσκεται σε μία από τις πιο δυσπρόσιτες περιοχές της Γης.
Ο Thwaites υποχωρεί εδώ και δεκαετίες, ενώ το λιώσιμο των πάγων του συνεισφέρει σήμερα περίπου το 4% της παγκόσμιας ανόδου της στάθμης των θαλασσών.
Ωστόσο, οι μηχανισμοί που καθορίζουν την υποχώρησή του είναι εξαιρετικά σύνθετοι, γεγονός που δυσκολεύει την ακριβή πρόβλεψη της μελλοντικής του εξέλιξης.
Γιατί ο Thwaites προκαλεί παγκόσμια ανησυχία
Η παρακολούθηση του συγκεκριμένου παγετώνα θεωρείται κρίσιμη για την κατανόηση των κινδύνων που συνδέονται με την κλιματική αλλαγή.
Εάν ο Thwaites κατέρρεε πλήρως, η ποσότητα πάγου που συγκρατεί θα μπορούσε να οδηγήσει σε άνοδο της στάθμης των θαλασσών κατά περισσότερο από 2 πόδια, δηλαδή περίπου 61 εκατοστά.
Ο κίνδυνος, όμως, δεν περιορίζεται στον ίδιο τον παγετώνα. Ο Thwaites λειτουργεί σαν ένα φυσικό πώμα που συγκρατεί τεράστιες ποσότητες πάγου της Ανταρκτικής. Εάν χάσει τη σταθερότητά του, θα μπορούσε να επιταχύνει την απώλεια πάγου σε ευρύτερη περιοχή, συμβάλλοντας μακροπρόθεσμα σε άνοδο της στάθμης των θαλασσών κατά περίπου 10 πόδια, δηλαδή πάνω από 3 μέτρα.
Ένα τέτοιο ενδεχόμενο θα μπορούσε να έχει καταστροφικές συνέπειες για παράκτιες κοινότητες και μεγάλες πόλεις σε ολόκληρο τον κόσμο, από το Miami έως τη Manila.
Νέο επιστημονικό μοντέλο αποκαλύπτει τα αδύναμα σημεία του παγετώνα
Επιστήμονες από το University of California, Irvine και το Jet Propulsion Laboratory της NASA ανέπτυξαν ένα νέο μοντέλο παγοκαλύμματος, το οποίο, όπως υποστηρίζουν, αποτυπώνει με μεγαλύτερη ακρίβεια τις διεργασίες που εξελίσσονται κάτω από τον τεράστιο παγετώνα.
Η ταχεία υποχώρηση του Thwaites συνδέεται με τις διεργασίες στη λεγόμενη «γραμμή γείωσης» (grounding line), δηλαδή στο σημείο όπου ο πάγος παύει να εδράζεται στον θαλάσσιο πυθμένα και αρχίζει να επιπλέει στον ωκεανό, σχηματίζοντας μια παγοκρηπίδα.
Τα παραδοσιακά μοντέλα αντιμετώπιζαν συχνά αυτή τη γραμμή ως ένα σχετικά σταθερό όριο. Ωστόσο, σύμφωνα με τον Mattia Poinelli, επικεφαλής συγγραφέα της μελέτης και επιστήμονα του UCLA, ο οποίος κατά την περίοδο διεξαγωγής της έρευνας εργαζόταν ως ερευνητής επιστήμης του γήινου συστήματος στο University of California, Irvine, οι επιστήμονες έχουν πλέον αναγνωρίσει ότι κάτω από τους μεγάλους παγετώνες που καταλήγουν στον ωκεανό επικρατούν διαφορετικές συνθήκες.
Όπως εξήγησε, τα νέα δεδομένα αναδεικνύουν μια πιο σύνθετη δυναμική, η οποία μπορεί να επιταχύνει την απώλεια πάγου.
Το θαλασσινό νερό εισχωρεί κάτω από τους πάγους
Τα δορυφορικά δεδομένα δείχνουν ότι η γραμμή γείωσης δεν είναι στην πραγματικότητα μια στενή και σταθερή γραμμή, αλλά μια ευρύτερη «ζώνη γείωσης» (grounding zone), η οποία μπορεί να εκτείνεται σε απόσταση αρκετών μιλίων.
Στην περιοχή αυτή, το θαλασσινό νερό εισέρχεται και αποσύρεται διαρκώς λόγω της παλίρροιας, προκαλώντας την ανύψωση και την καθίζηση του παχέος στρώματος πάγου.
Η διαδικασία αυτή είναι γνωστή ως «παλιρροϊκή άντληση» (tidal pumping).
Σύμφωνα με τον Mattia Poinelli, ο μηχανισμός επιτρέπει στο σχετικά θερμό θαλασσινό νερό να διεισδύει βαθιά κάτω από τα παγοκαλύμματα, προκαλώντας έντονη τήξη.
Όταν οι επιστήμονες ενσωμάτωσαν τη συγκεκριμένη διεργασία στα μοντέλα τους, διαπίστωσαν ότι ο Thwaites θα μπορούσε να συμβάλει στην άνοδο της στάθμης των θαλασσών κατά έως και 1,2 ίντσες, περίπου 3 εκατοστά, έως το 2100.
Η εκτίμηση είναι διπλάσια από προηγούμενες προβλέψεις και, σύμφωνα με τα ευρήματα που δημοσιεύθηκαν τη Δευτέρα στο επιστημονικό περιοδικό Nature Communications, προκύπτει ακόμη και χωρίς περαιτέρω αύξηση της παγκόσμιας θερμοκρασίας.
Η υποχώρηση των πάγων απειλεί να επιταχυνθεί
Ένας ακόμη παράγοντας που εντείνει την ανησυχία των επιστημόνων είναι η μορφολογία του εδάφους κάτω από τον παγετώνα.
Ο πυθμένας στον οποίο εδράζεται ο Thwaites έχει κλίση προς μεγαλύτερα βάθη. Αυτό σημαίνει ότι, καθώς ο παγετώνας λιώνει και υποχωρεί, όλο και μεγαλύτερες ποσότητες πάγου εκτίθενται στο θερμό θαλασσινό νερό, δημιουργώντας συνθήκες που μπορούν να επιταχύνουν περαιτέρω την απώλεια πάγου.
Η τοπογραφία της περιοχής, ωστόσο, είναι σύνθετη, καθώς δύο σημαντικές υποθαλάσσιες ράχες συγκρατούν τον παγετώνα και περιορίζουν την ταχύτητα με την οποία κινείται προς τον ωκεανό.
Η νέα μελέτη διαπιστώνει ότι οι διεργασίες τήξης στη ζώνη γείωσης επιταχύνουν την αποδέσμευση του πάγου από μια μεγάλη υποθαλάσσια ράχη, γνωστή ως Mouginot Ridge.
Οι ερευνητές εκτιμούν ότι υπάρχει πιθανότητα 60% ο παγετώνας να αποδεσμευτεί από τη συγκεκριμένη ράχη έως το τέλος του αιώνα.
Εάν συμβεί αυτό, ο Thwaites είναι πιθανό να υποχωρήσει γρήγορα κατά μήκος του επικλινούς βραχώδους πυθμένα προς την επόμενη μεγάλη ράχη, εξέλιξη που θα μπορούσε να επιταχύνει περαιτέρω την απώλεια πάγου.
Μεγαλύτερος ο κίνδυνος για τις παράκτιες περιοχές
Τα νέα ευρήματα υποδηλώνουν ότι οι επιπτώσεις από την απώλεια πάγου στον Thwaites ενδέχεται να έχουν υποτιμηθεί μέχρι σήμερα.
Μια άνοδος της στάθμης της θάλασσας κατά περίπου 3 εκατοστά μπορεί να φαίνεται περιορισμένη. Ωστόσο, ακόμη και μια τέτοια μεταβολή μπορεί να επιδεινώσει σημαντικά τους κινδύνους για παράκτιες περιοχές, ιδίως εκεί όπου οι πλημμύρες αποτελούν ήδη σοβαρό πρόβλημα.
Ο Eric Rignot, ένας από τους συγγραφείς της μελέτης και καθηγητής επιστήμης του γήινου συστήματος στο University of California, Irvine, υπογράμμισε ότι τα αποτελέσματα προμηνύουν μεγαλύτερο κίνδυνο και έκθεση σε παράκτιες πλημμύρες τις επόμενες δεκαετίες σε σχέση με όσα αναμένονταν μέχρι σήμερα.
Η προειδοποίηση έχει ιδιαίτερη σημασία για περιοχές με μεγάλη συγκέντρωση πληθυσμού, υποδομών και οικονομικής δραστηριότητας κοντά στις ακτές.
«Αλλαγή δεδομένων» στις προβλέψεις για τη στάθμη της θάλασσας
Ο Ted Scambos, ανώτερος ερευνητής στο Earth Science and Observation Center του University of Colorado Boulder, ο οποίος δεν συμμετείχε στη συγκεκριμένη έρευνα, χαρακτήρισε τα ευρήματα δυνητικά καθοριστικά για τις προβλέψεις σχετικά με την άνοδο της στάθμης των θαλασσών λόγω του Thwaites.
Όπως ανέφερε, η νέα προσέγγιση θα μπορούσε να αποτελέσει πραγματική «αλλαγή δεδομένων» στην πρόβλεψη της μελλοντικής εξέλιξης του παγετώνα.
Ωστόσο, ο ίδιος και άλλοι ειδικοί επισημαίνουν ότι απαιτείται περισσότερη έρευνα, προκειμένου να αποσαφηνιστούν οι επιπτώσεις των διαφορετικών μηχανισμών τήξης στη ζώνη γείωσης. Ιδιαίτερα σημαντική θεωρείται η συλλογή άμεσων μετρήσεων από το περιβάλλον κάτω από τον παγετώνα.
Ο Robert Larter, θαλάσσιος γεωφυσικός στο British Antarctic Survey, ο οποίος επίσης δεν συμμετείχε στη μελέτη, προειδοποίησε ότι εξακολουθούν να υπάρχουν σημαντικά κενά γνώσης.
«Η πραγματικότητα είναι ότι πρέπει ακόμη να μάθουμε πολλά για τις διεργασίες στη ζώνη γείωσης, ώστε να μπορούμε να κάνουμε αξιόπιστες προβλέψεις για το πόσο γρήγορα θα χάνεται ο πάγος», ανέφερε.
Όπως πρόσθεσε, το περιβάλλον κάτω από τον Thwaites είναι ακόμη πιο σύνθετο από αυτό που περιγράφεται στη μελέτη, ενώ η πρόσβαση στην περιοχή είναι εξαιρετικά δύσκολη.
Αποστολή το 2028 για μετρήσεις κάτω από τον παγετώνα
Το επόμενο βήμα είναι η συλλογή άμεσων παρατηρησιακών δεδομένων από τη γραμμή γείωσης του Thwaites.
Σύμφωνα με τον Eric Rignot, οι επιστήμονες σχεδιάζουν να μεταβούν στην περιοχή το 2028, προκειμένου να εγκαταστήσουν ειδικά όργανα που θα καταγράφουν την είσοδο και την έξοδο του θαλασσινού νερού κάτω από τον πάγο.
Οι μετρήσεις αναμένεται να βοηθήσουν τους ερευνητές να κατανοήσουν καλύτερα τις διεργασίες που επιταχύνουν την τήξη και να βελτιώσουν τα μοντέλα πρόβλεψης για τη μελλοντική απώλεια πάγου.
Ο Eric Rignot υπογράμμισε ότι οι επιστήμονες γνωρίζουν εδώ και δεκαετίες τις επιπτώσεις της κλιματικής αλλαγής στα ευαίσθητα παγοκαλύμματα του πλανήτη. Ωστόσο, τα τελευταία χρόνια έχει ενισχυθεί η ανησυχία, καθώς οι ερευνητές κατανοούν καλύτερα τι συμβαίνει κάτω από παγετώνες όπως ο Thwaites.
Η προειδοποίηση για την κλιματική αλλαγή
Ο Eric Rignot υποστήριξε ότι η διεθνής κοινότητα πρέπει να περιορίσει άμεσα τις εκπομπές ρύπων που θερμαίνουν τον πλανήτη, προκειμένου να συγκρατηθούν οι μελλοντικές επιπτώσεις.
Ταυτόχρονα, προειδοποίησε ότι ακόμη και αν υπάρξει άμεση δράση, η άνοδος της στάθμης των θαλασσών δεν μπορεί να αποφευχθεί πλήρως, καθώς ένα μέρος των συνεπειών συνδέεται με τη ζημιά που έχει ήδη προκληθεί.
Η νέα μελέτη δεν σημαίνει ότι η κατάρρευση του Thwaites είναι βέβαιη ή ότι θα σημειωθεί άμεσα. Δείχνει, όμως, ότι οι προηγούμενες εκτιμήσεις ενδέχεται να μην αποτύπωναν επαρκώς τους μηχανισμούς που επιταχύνουν την τήξη του.
Το κρίσιμο ζήτημα για τους επιστήμονες είναι πλέον πόσο γρήγορα θα συνεχιστεί η υποχώρηση του παγετώνα και σε ποιο βαθμό οι διεργασίες κάτω από τον πάγο θα επιταχύνουν την άνοδο της στάθμης των θαλασσών.
Οι απαντήσεις θα επηρεάσουν τον σχεδιασμό για την προστασία παράκτιων περιοχών και την αξιολόγηση των κινδύνων που συνδέονται με την κλιματική αλλαγή.
www.bankingnews.gr
Σύμφωνα με νέα έρευνα ομάδας παγετωνολόγων, ο παγετώνας Thwaites στη Δυτική Ανταρκτική, γνωστός και ως «παγετώνας της Αποκάλυψης» (Doomsday Glacier), αποτελεί έναν από τους μεγαλύτερους αστάθμητους παράγοντες στις προβλέψεις για τη μελλοντική άνοδο της στάθμης των ωκεανών.
Η ονομασία του συνδέεται με τις δυνητικά καταστροφικές συνέπειες που θα είχε η κατάρρευσή του. Πρόκειται για έναν παγετώνα με έκταση συγκρίσιμη με εκείνη της Florida, ο οποίος βρίσκεται σε μία από τις πιο δυσπρόσιτες περιοχές της Γης.
Ο Thwaites υποχωρεί εδώ και δεκαετίες, ενώ το λιώσιμο των πάγων του συνεισφέρει σήμερα περίπου το 4% της παγκόσμιας ανόδου της στάθμης των θαλασσών.
Ωστόσο, οι μηχανισμοί που καθορίζουν την υποχώρησή του είναι εξαιρετικά σύνθετοι, γεγονός που δυσκολεύει την ακριβή πρόβλεψη της μελλοντικής του εξέλιξης.
Γιατί ο Thwaites προκαλεί παγκόσμια ανησυχία
Η παρακολούθηση του συγκεκριμένου παγετώνα θεωρείται κρίσιμη για την κατανόηση των κινδύνων που συνδέονται με την κλιματική αλλαγή.
Εάν ο Thwaites κατέρρεε πλήρως, η ποσότητα πάγου που συγκρατεί θα μπορούσε να οδηγήσει σε άνοδο της στάθμης των θαλασσών κατά περισσότερο από 2 πόδια, δηλαδή περίπου 61 εκατοστά.
Ο κίνδυνος, όμως, δεν περιορίζεται στον ίδιο τον παγετώνα. Ο Thwaites λειτουργεί σαν ένα φυσικό πώμα που συγκρατεί τεράστιες ποσότητες πάγου της Ανταρκτικής. Εάν χάσει τη σταθερότητά του, θα μπορούσε να επιταχύνει την απώλεια πάγου σε ευρύτερη περιοχή, συμβάλλοντας μακροπρόθεσμα σε άνοδο της στάθμης των θαλασσών κατά περίπου 10 πόδια, δηλαδή πάνω από 3 μέτρα.
Ένα τέτοιο ενδεχόμενο θα μπορούσε να έχει καταστροφικές συνέπειες για παράκτιες κοινότητες και μεγάλες πόλεις σε ολόκληρο τον κόσμο, από το Miami έως τη Manila.
Νέο επιστημονικό μοντέλο αποκαλύπτει τα αδύναμα σημεία του παγετώνα
Επιστήμονες από το University of California, Irvine και το Jet Propulsion Laboratory της NASA ανέπτυξαν ένα νέο μοντέλο παγοκαλύμματος, το οποίο, όπως υποστηρίζουν, αποτυπώνει με μεγαλύτερη ακρίβεια τις διεργασίες που εξελίσσονται κάτω από τον τεράστιο παγετώνα.
Η ταχεία υποχώρηση του Thwaites συνδέεται με τις διεργασίες στη λεγόμενη «γραμμή γείωσης» (grounding line), δηλαδή στο σημείο όπου ο πάγος παύει να εδράζεται στον θαλάσσιο πυθμένα και αρχίζει να επιπλέει στον ωκεανό, σχηματίζοντας μια παγοκρηπίδα.
Τα παραδοσιακά μοντέλα αντιμετώπιζαν συχνά αυτή τη γραμμή ως ένα σχετικά σταθερό όριο. Ωστόσο, σύμφωνα με τον Mattia Poinelli, επικεφαλής συγγραφέα της μελέτης και επιστήμονα του UCLA, ο οποίος κατά την περίοδο διεξαγωγής της έρευνας εργαζόταν ως ερευνητής επιστήμης του γήινου συστήματος στο University of California, Irvine, οι επιστήμονες έχουν πλέον αναγνωρίσει ότι κάτω από τους μεγάλους παγετώνες που καταλήγουν στον ωκεανό επικρατούν διαφορετικές συνθήκες.
Όπως εξήγησε, τα νέα δεδομένα αναδεικνύουν μια πιο σύνθετη δυναμική, η οποία μπορεί να επιταχύνει την απώλεια πάγου.
Το θαλασσινό νερό εισχωρεί κάτω από τους πάγους
Τα δορυφορικά δεδομένα δείχνουν ότι η γραμμή γείωσης δεν είναι στην πραγματικότητα μια στενή και σταθερή γραμμή, αλλά μια ευρύτερη «ζώνη γείωσης» (grounding zone), η οποία μπορεί να εκτείνεται σε απόσταση αρκετών μιλίων.
Στην περιοχή αυτή, το θαλασσινό νερό εισέρχεται και αποσύρεται διαρκώς λόγω της παλίρροιας, προκαλώντας την ανύψωση και την καθίζηση του παχέος στρώματος πάγου.
Η διαδικασία αυτή είναι γνωστή ως «παλιρροϊκή άντληση» (tidal pumping).
Σύμφωνα με τον Mattia Poinelli, ο μηχανισμός επιτρέπει στο σχετικά θερμό θαλασσινό νερό να διεισδύει βαθιά κάτω από τα παγοκαλύμματα, προκαλώντας έντονη τήξη.
Όταν οι επιστήμονες ενσωμάτωσαν τη συγκεκριμένη διεργασία στα μοντέλα τους, διαπίστωσαν ότι ο Thwaites θα μπορούσε να συμβάλει στην άνοδο της στάθμης των θαλασσών κατά έως και 1,2 ίντσες, περίπου 3 εκατοστά, έως το 2100.
Η εκτίμηση είναι διπλάσια από προηγούμενες προβλέψεις και, σύμφωνα με τα ευρήματα που δημοσιεύθηκαν τη Δευτέρα στο επιστημονικό περιοδικό Nature Communications, προκύπτει ακόμη και χωρίς περαιτέρω αύξηση της παγκόσμιας θερμοκρασίας.
Η υποχώρηση των πάγων απειλεί να επιταχυνθεί
Ένας ακόμη παράγοντας που εντείνει την ανησυχία των επιστημόνων είναι η μορφολογία του εδάφους κάτω από τον παγετώνα.
Ο πυθμένας στον οποίο εδράζεται ο Thwaites έχει κλίση προς μεγαλύτερα βάθη. Αυτό σημαίνει ότι, καθώς ο παγετώνας λιώνει και υποχωρεί, όλο και μεγαλύτερες ποσότητες πάγου εκτίθενται στο θερμό θαλασσινό νερό, δημιουργώντας συνθήκες που μπορούν να επιταχύνουν περαιτέρω την απώλεια πάγου.
Η τοπογραφία της περιοχής, ωστόσο, είναι σύνθετη, καθώς δύο σημαντικές υποθαλάσσιες ράχες συγκρατούν τον παγετώνα και περιορίζουν την ταχύτητα με την οποία κινείται προς τον ωκεανό.
Η νέα μελέτη διαπιστώνει ότι οι διεργασίες τήξης στη ζώνη γείωσης επιταχύνουν την αποδέσμευση του πάγου από μια μεγάλη υποθαλάσσια ράχη, γνωστή ως Mouginot Ridge.
Οι ερευνητές εκτιμούν ότι υπάρχει πιθανότητα 60% ο παγετώνας να αποδεσμευτεί από τη συγκεκριμένη ράχη έως το τέλος του αιώνα.
Εάν συμβεί αυτό, ο Thwaites είναι πιθανό να υποχωρήσει γρήγορα κατά μήκος του επικλινούς βραχώδους πυθμένα προς την επόμενη μεγάλη ράχη, εξέλιξη που θα μπορούσε να επιταχύνει περαιτέρω την απώλεια πάγου.
Μεγαλύτερος ο κίνδυνος για τις παράκτιες περιοχές
Τα νέα ευρήματα υποδηλώνουν ότι οι επιπτώσεις από την απώλεια πάγου στον Thwaites ενδέχεται να έχουν υποτιμηθεί μέχρι σήμερα.
Μια άνοδος της στάθμης της θάλασσας κατά περίπου 3 εκατοστά μπορεί να φαίνεται περιορισμένη. Ωστόσο, ακόμη και μια τέτοια μεταβολή μπορεί να επιδεινώσει σημαντικά τους κινδύνους για παράκτιες περιοχές, ιδίως εκεί όπου οι πλημμύρες αποτελούν ήδη σοβαρό πρόβλημα.
Ο Eric Rignot, ένας από τους συγγραφείς της μελέτης και καθηγητής επιστήμης του γήινου συστήματος στο University of California, Irvine, υπογράμμισε ότι τα αποτελέσματα προμηνύουν μεγαλύτερο κίνδυνο και έκθεση σε παράκτιες πλημμύρες τις επόμενες δεκαετίες σε σχέση με όσα αναμένονταν μέχρι σήμερα.
Η προειδοποίηση έχει ιδιαίτερη σημασία για περιοχές με μεγάλη συγκέντρωση πληθυσμού, υποδομών και οικονομικής δραστηριότητας κοντά στις ακτές.
«Αλλαγή δεδομένων» στις προβλέψεις για τη στάθμη της θάλασσας
Ο Ted Scambos, ανώτερος ερευνητής στο Earth Science and Observation Center του University of Colorado Boulder, ο οποίος δεν συμμετείχε στη συγκεκριμένη έρευνα, χαρακτήρισε τα ευρήματα δυνητικά καθοριστικά για τις προβλέψεις σχετικά με την άνοδο της στάθμης των θαλασσών λόγω του Thwaites.
Όπως ανέφερε, η νέα προσέγγιση θα μπορούσε να αποτελέσει πραγματική «αλλαγή δεδομένων» στην πρόβλεψη της μελλοντικής εξέλιξης του παγετώνα.
Ωστόσο, ο ίδιος και άλλοι ειδικοί επισημαίνουν ότι απαιτείται περισσότερη έρευνα, προκειμένου να αποσαφηνιστούν οι επιπτώσεις των διαφορετικών μηχανισμών τήξης στη ζώνη γείωσης. Ιδιαίτερα σημαντική θεωρείται η συλλογή άμεσων μετρήσεων από το περιβάλλον κάτω από τον παγετώνα.
Ο Robert Larter, θαλάσσιος γεωφυσικός στο British Antarctic Survey, ο οποίος επίσης δεν συμμετείχε στη μελέτη, προειδοποίησε ότι εξακολουθούν να υπάρχουν σημαντικά κενά γνώσης.
«Η πραγματικότητα είναι ότι πρέπει ακόμη να μάθουμε πολλά για τις διεργασίες στη ζώνη γείωσης, ώστε να μπορούμε να κάνουμε αξιόπιστες προβλέψεις για το πόσο γρήγορα θα χάνεται ο πάγος», ανέφερε.
Όπως πρόσθεσε, το περιβάλλον κάτω από τον Thwaites είναι ακόμη πιο σύνθετο από αυτό που περιγράφεται στη μελέτη, ενώ η πρόσβαση στην περιοχή είναι εξαιρετικά δύσκολη.
Αποστολή το 2028 για μετρήσεις κάτω από τον παγετώνα
Το επόμενο βήμα είναι η συλλογή άμεσων παρατηρησιακών δεδομένων από τη γραμμή γείωσης του Thwaites.
Σύμφωνα με τον Eric Rignot, οι επιστήμονες σχεδιάζουν να μεταβούν στην περιοχή το 2028, προκειμένου να εγκαταστήσουν ειδικά όργανα που θα καταγράφουν την είσοδο και την έξοδο του θαλασσινού νερού κάτω από τον πάγο.
Οι μετρήσεις αναμένεται να βοηθήσουν τους ερευνητές να κατανοήσουν καλύτερα τις διεργασίες που επιταχύνουν την τήξη και να βελτιώσουν τα μοντέλα πρόβλεψης για τη μελλοντική απώλεια πάγου.
Ο Eric Rignot υπογράμμισε ότι οι επιστήμονες γνωρίζουν εδώ και δεκαετίες τις επιπτώσεις της κλιματικής αλλαγής στα ευαίσθητα παγοκαλύμματα του πλανήτη. Ωστόσο, τα τελευταία χρόνια έχει ενισχυθεί η ανησυχία, καθώς οι ερευνητές κατανοούν καλύτερα τι συμβαίνει κάτω από παγετώνες όπως ο Thwaites.
Η προειδοποίηση για την κλιματική αλλαγή
Ο Eric Rignot υποστήριξε ότι η διεθνής κοινότητα πρέπει να περιορίσει άμεσα τις εκπομπές ρύπων που θερμαίνουν τον πλανήτη, προκειμένου να συγκρατηθούν οι μελλοντικές επιπτώσεις.
Ταυτόχρονα, προειδοποίησε ότι ακόμη και αν υπάρξει άμεση δράση, η άνοδος της στάθμης των θαλασσών δεν μπορεί να αποφευχθεί πλήρως, καθώς ένα μέρος των συνεπειών συνδέεται με τη ζημιά που έχει ήδη προκληθεί.
Η νέα μελέτη δεν σημαίνει ότι η κατάρρευση του Thwaites είναι βέβαιη ή ότι θα σημειωθεί άμεσα. Δείχνει, όμως, ότι οι προηγούμενες εκτιμήσεις ενδέχεται να μην αποτύπωναν επαρκώς τους μηχανισμούς που επιταχύνουν την τήξη του.
Το κρίσιμο ζήτημα για τους επιστήμονες είναι πλέον πόσο γρήγορα θα συνεχιστεί η υποχώρηση του παγετώνα και σε ποιο βαθμό οι διεργασίες κάτω από τον πάγο θα επιταχύνουν την άνοδο της στάθμης των θαλασσών.
Οι απαντήσεις θα επηρεάσουν τον σχεδιασμό για την προστασία παράκτιων περιοχών και την αξιολόγηση των κινδύνων που συνδέονται με την κλιματική αλλαγή.
www.bankingnews.gr
Σχόλια αναγνωστών